| Viaxe. |
[Nov. 11th, 2011|02:36 am] |
Billetes mercados. Marcho a sudamérica polo menos do 23 de xaneiro ate o 24 de abril. De puta madre. Tripi ven un mes, no cal visitaremos Patagonia chilena e arxentina, e o que se poida. Portela vai 2 meses e medio, e Richi..... Richi xa se verá! haha
Eu pretendía mercar billetes por 6 meses - O tolo- pero non tiña compinches cos que estar tanto tempo, así que merquei para 3 e xa veremos se se amplía ou non.
Ana está dos nervios. Non entende porqué quero marchar e estar tanto tempo fora. Viaxar é vivir. Imos, non por estar alí, se non por ver que hai alí. A mellor das viaxes é sempre á próxima. E tantas outras frases sobre viaxes.
Viaxo por cousas concretas, cando fun a Noruega por comer balea, cando fun a Marrocos por cheirar as especias. Voume pegar 3 meses por sudamérica, para ter oportunidade de ir a ver unha das plantacións de espárragos peruanas. Todas as viaxes compensan se o teu obxectivo é conseguir un ovo de pinguino - ou iso decía Cherry-Garrard no libro da "peor viaxe do mundo"-
Dame rabia ver como a xente que parecía que ia triunfar na vida, e cambiar un pouco o mundo, desinflouse e acomodouse co seu salario fixo e coa falsa percepcion de seguridade que da o traballo precario. Tantos planes, tantos esforzos perdidos. Para qué? Para rematar facendo gofres nun suburbio de bruselas? Eu ofrecéralles cartos a esa xente para que continuase a súa formación, e cambiar un pouco este mundo que tanto apesta. E qué pasou? que preferiron seguir cos seus traballos precarios.
Hoxe pasoume unha cousa curiosa: Unha amiga dun amigo, que me coñece porque saín cunha amiga súa -para ela era sair, ese é o matiz- e a cal rematei dándolle calabazas, e acabou odiandome, apareceu hoxe no bar ao que imos sempre. Foi curioso o rollo, porque a min non me soaba de nada ela, e ainda non sei de quén é amiga. É dicir, non sei con quen estuvera eu liado que é amiga desa rapaza. Imos ao importante. As veces portome ben, as veces mal, pero sempre, sempre, leo o prospecto de contraindicacións. Sempre digo: son un cabron, portome mal coas rapazas e fagoas sufrir innecesariamente. Esta é a miña carta de presentación.
E case todas as rapazas din: "boh, non sexas tonto ,non serás tan malo".... pensando que o digo de broma, ou que o fago por facelas rabias. É coma cando lees o roio de "Fumar Mata" na cajetilla e pensas que é de cachondeo, que non é para tanto. Eu avisei.
Teño muitas ganas de largarme a sudamérica, patear mil, ter mil historias para contar aos sobriños dentro de 20 anos e de coñecer "outros roios" que os de aquí xa os teño moi vistos. Non haberá mercados, ou polo menos non como os coñeco eu, pero abofé que sempre atoparei un camiño que seguir. |
|
|
| Incomprensible. |
[Nov. 2nd, 2011|12:42 am] |
Ven M. e pregúntame se me deitei con S. mentres estaba con S. Digo que non. Volve a preguntar. Volvo a repetir que non. -E despois?, pregunta. Que non joder.
Qué mundo tan absurdo. Qué ganas de marchar.
Esta semana vou gastar mil euros nuns billetes para ires a sudamerica durante uns meses... eu quería largarme 6, pero non atopo parella de baile para tan magna aventura, coñecedes alguén? |
|
|
| Traballo. |
[Oct. 22nd, 2011|01:19 am] |
Nunca odiara a un jefe.
Non sei se é polas miñas aptitudes persoais, ou porque fago por levarme ben con todo o mundo, pero nunca tiven que odiar a ningún encargado, nin xefe de cociña, nin nada. Ou tiven sorte ou non sei.
Ata o que teño agora, non é que o odie, simplemente me cae mal. Parece que non lle gusta a comida, que está aqui como podía estar vixiando os obreiros dunha fábrica poñendo tornillos. A min sácame de quicio cada dous por tres, cada cousa que digo ou fago, sacándolle punta e tomandoo a peito, por iso paso a maior parte da miña xornada laboral en silencio, pensando nas miñas cousas e ocupado cos meus quehaceres diarios - os cales, non son muitos, e como quero marchar de aqui, fago menos do que podo e se podo escaquearme máis, tamén-.
Hoxe con 70 ceas e xa levaba sacadas de diante a ristra de comandas que tiña pendientes, ocurriuseme falar cunha das camareiras por un par de minutos, e sáltame o tipo: - Venga, no te distraigas y sigue con lo tuyo- déronme ganas de darlle un cabezazo e afundilo na miseria da cal saiu.
É o primeiro xefe que teño que o seu pensamento da comida do persoal é : "no sé porque os tienen que alimentar, era mejor daros media hora libre y que cada uno se buscara la vida, o acaso en una oficina os dan de comer?" se o que dan eiqui de comida de persoal, é unha comida digna equilibrada e variada,-como ben recolle o meu convenio-, que veña Jesucristo en persoa e que o diga.
Canto peor é a comida, menos xente come, máis cartos aforran.
A técnica culinaria que mellor describe a comida de persoal é Frito. Conxelado tamén pegaría ben co tema. Non sei cantos días houbo nuggets conxelados con patacas fritas conxeladas. E como ninguén se queixa - es lo que hay, hostelería es así- eu non vou a arranxarlle a vida a ninguén para o tempo que vou estar eiquí. Hoxe non se fritiu a ensalada que fixen de milagre.
Cando me toca a min facer a comida de persoal- por desgracia, son poucos días- procuro na medida do posible non facer broza. O outro día a xente flipaba que houbera arroz de guarnición. ARROZ. que leva 10 minutos facer un potón, e non ten 15 mil calorias por cada 100 gramos, coma as patacas Mccain.
Para min non hai maior honra que facer a comida dos meus compañeiros, muita máis que na de cociñar para clientes. Non hai nada mellor que cociñar para a xente coa que estás a diario.
Ademáis de seres a primeira vez que odio a un xefe, tamén é a primeira vez que me avergonzo do meu traballo. Dame vergoña ver a partida dos peixes, ou as guarnicións, ou o conxunto en xeral dos platos.
O peixe, por exemplo, chega, límpase, COCIÑASE, enfríase e envasase ao vacio, e aí a aguantar na cámara por tempo inmemorial ate o fin dos días. Ao mellor é que encantame comer, e encantame tratar ben o producto, sacarlle o máximo rendimento sen facer guarradas deeste tipo - así un peixe pode aguantar 20 días, e non a semana que aguantaría fresco envasado ao valeiro e cuberto de xeo pilé.
Ou as carnes, de 7 que hai 5 son estofados, encantanme os estofados, amo a xelatina e o coláxeno. Gustame o xarrete, a carrillera. Pero tio, varía un pouco! Nas carnes hai outra guarrada boa, as pernas de cordeiro, que en teoría é o plato nacional de por aquí, asanse, pero nada de coccións a baixa temperatura e envasadas ao vacio, non non, falo dunha cocción de toda a vida, a 180º unha hora. E gardanse, que as vendes, ben, que non, bueno, xa se venderán maña, e se non? pois pasado, e se non as vendes, bueno, hai máis días que romerías.
E non falemos da limpeza da cociña, cando cheguei, caeuseme o alma aos pes, as planchas cunha costra de graxa seca, a máquina cortafiambre rezumando restos de embutido por todas partes, todos os mesados con pegotes, chegos de "trocitos" e "miguitas". Cando chegue a vigo voume facer análiticas de todo, non vaia a ser que collera algo!
Un día, dos primeiros, ao rematar o servizo, e vendo que as señoras da limpeza non estaban pola labor de limpar as planchas, ocurriuseme limpala a min, e sáltame o tipo este "no te molestes" e eu, Cómo?, " que no te molestes, ni desmontes la cocina" - eu estaba vendo se tiña forma de desmontar o desague da plancha, para veres se estaba cheo ou non.
O único día que se limpou algo, foi fai 3 días, que viñeron uns cociñeiros de fora a presentar unhas recetas aquí, e pasouselle un auga aos fogóns, UN AUGA, un sitio que da mínimo 100 comidas todos os días, Cómo pensades que están eses fogóns?
Que puto noxo.
Sinto vergoña de traballar neste sitio. |
|
|
| Second Life. |
[Sep. 2nd, 2011|03:41 pm] |
É curioso darse conta do diferentes que poden ser as relacións dependendo da persoa coa que estás - non de ti mesmo, que na teoría, deberías ser o mesmo -
Antes facía mil perrerias, noite si, noite tamén. Non falo de cornos nin nada así, se non de provocar celos. Non sei se era por diversión ou qué, ou que a miña relación con Sofía se baseaba única e exclusivamente en gritar, pero era o que había.
Ana é xenial... pensei que non ia atopar ninguén que se parecera intelectuamente a Sofía, e que me complementara tanto como ela o facía, pero coma sempre, confundinme.
Un día, falando cun amigo, comentáballe que eu sempre aspiro ó mellor: O mellor traballo, a mellor vida, a mellor moza. Agora xa a teño.
Dame moitísima rabia que Sofía quixera romper conmigo toda relación de amizade e de manter contacto, queroa mogollón, pero non debe estar ben, e por iso non quere saber nada de mín...
Díxome Elena que Sofía ía marchar aos Alpes no inverno, é curioso como as pequenas coincidencias da vida fan que o aleteo dunha bolboreta en Singapur provoque un huracan en Nova Iorque. A semana pasada ofreceronme un traballo nos alpes, e rechaceino por pereza. Prefiro agardar a ver se me sae un nos pirineos, que tamén é montaña.
A semana pasada quedei con Minoritario e o seu irmao para tomar unhas cañas, a ver se non temos que agardar outros 5 anos para repetilas. |
|
|
| Tardes en Monforte. |
[Aug. 11th, 2011|09:00 pm] |
Muitas tardes vou co meu xefe de ruta de cañas no descanso entre turnos, tamén se apunta Pablito, un rapaz de trinta e poucos que quedou cego con 18 anos e ten un posto da O.N.C.E, un crack. Estivo nas olimpiadas de Atlanta competindo en ciclismo-tandem, e en moitos campeonatos do mundo, un artista. Penso que se me pasase algo similar -agardo que nom- tomariao tan ben coma él.
Sempre rindo a escachar, é máis escandaloso ca min, cando él rí, o resto do bar cala... facendo bromas de humor negrísimo, que a min fanme parti-lo cu da risa: - Onde te metiches, que non te vexo, - A min dame igual sair de día ou de noite, que pa min é de noite sempre.
E o cabrón do meu jefe non se queda atrás, quítalle a caña de diante, e mételle un vaso con gaseosa, ou lle quita a tapa e lle pon un plato baleiro... hahaha
Hoxe estábamos no bar sociedade, - xa dixen que en monforte hai máis bares que persoas,non?, cartos non haberá, pero bares....- e entra un señor moi maior acompañado da súa señora, a señora baixiña, pequena e fraca, tapada cunha chaqueta e abotoada , quédase na porta, o home achégase á barra e di: - Bueno, viña a tomar un vaso, pero a muller ten frio e marchamos.
E o cabrón de pablo gritou, case cuspindo a cervexa: Frio! se estamos a 40º graos! Mételle o coitelo a ver se sangra!!!
O meu xefe e eu non nos atrevimos a dar a volta e mirar a cara do señor, mentres saian do bar, o pablo aparte de rires escandalosamnete, gritaba cousas como: -seguro que na cama é igual!
O finde pasado estiven nos Ancares, e falando co pai dun amigo ocurriuseme facer un blogue sobre contos e refráns que se están a perder por mor da morte dos seus protagonistas.... teño que ver se o fago ou non. O coñecemento que non se comparte, non sirve.
Para mostra, un refrán de Cervantes: Hai muitas formas de matar a pulga, e de deixala viva.
Eu interpreteino como que podes fastidiar a unha persoa sen que se de conta, o pai do meu amigo decía que era que hai muitas e variadas formas de face-las cousas. |
|
|
| Relacións. |
[Aug. 6th, 2011|12:56 am] |
Qué complicadas son as relacións de parella.
É unha pasada como alguén que un día o foi todo de repente te manda un mail poñéndote a caldo por non dar sinais de vida, e prácticamente acto seguido, te responde decindo que o mellor é que non teñamos relación... O mundo está tolo, e eu prefiro baixarme del.
Quero saber de Sofía, e manter a nosa amizade, xa que é xenial, e non se atopa xente xenial en todas as partes, pero é certo, a mil kms non se pode manter unha amizade, e menos cunha persoa coma min, alguén que non se lembra de manter as amizades.
Con ana -unha rapaza que coñecin fai 5 meses- as cousas van moi ben, é incribel, superintelixente, divertida, adáptase as miñas tolemias, e o paso moi ben con ela. Por vez primeira non preciso andar a tontear con outras, porque ela me completa en todos os aspectos. Encántame.
No traballo xenial, cociño muito, vendemos muito, pasoo ben no curro, boa pasta, muito muito traballo, pero hai bos momentos. Non sei como fago que sempre consigo caerlle ben a xente nos curros novos. Será cousa da miña simpatía innata e da empatía que provoco noutros.
Richi marcha nunha semana rumbo a Brasil, teño pasta aforrada a esgalla, a ver se podo estar xaneiro e febreiro sen currar e marcho alí, a perú, arxentina e ecuador. Malo será, traballo sobra!!
Saudos dende terra de Lemos. |
|
|
| Cambiamos! |
[Jul. 3rd, 2011|02:20 pm] |
Debo hacer un post sobre el maravilloso viaje a Noruega que me hice con Tripi.
Muchas risas, aventuras y demás durante 2 semanas de salvajismo puro y duro en las cuales solo nos dimos 2 duchas, lo cual habla mucho y bien de nuestra aventura!
Dejo el curro donde estoy.
El viernes a las 9 30 me llamó un jefe de cocina que conoci este verano y con el que estuve hablando mucho tiempo de frikezes de cocina y historias similares, le debí caer bien, porque un año después me llama diciendo que tiene un curro para mi, en un parador que está de jefe de cocina otro amigo suyo, y que necesita un tio guapo y fuerte -esto no lo dijo, pero seguro que lo pensaba-
Le dije que necesitaba tiempo para arreglar mi curro actual, y me contestó: "esto es como las tias, o puedes darles o no." Me dió 3 horas. Llamé a mi jefe de cocina actual y me dijo que no fuese parvo y que me largase.
La empresa para la que curro - bueno, hasta dentro de 3 días- no nos cuida nada a los empleados, querian a los mejor preparados, pero sin decirles que iban a tener salarios de risa. El otro día echaron al de mantenimiento porque se negaba a tener que hacer el trabajo del limpiacristales del hotel- al cual echaron antes-, los camareros van volando según el humor que tenga el presidente de la compañía ese día. No me tiembla el pulso para irme de una empresa así, me jode, porque teniamos un ambiente muy guapo en la cocina, pero yo no tengo trabajo para hacer amigos.
El martes me mudo. Muy precipitado todo. Voy a ahorrar - más - y luego veré que hago. Richi va a estar un año entero en Brasil... y tengo casa en Perú, Ecuador y Argentina... no digo más, que luego se arruina todo. |
|
|
| Lo que pienso. |
[Jun. 20th, 2011|02:10 pm] |
|
Creo que la U.E. quiere echar a Grecia y no sabe como hacerlo. Cada vez le ponen medidas más duras y austeras para ver si el país peta y no solo no tienen que echarla, ni dejar que se vaya, sino simplemente dejar que suceda una guerra civil en el país. |
|
|
| No me gusta mi vida. |
[May. 17th, 2011|03:18 pm] |
Llevo 6 meses en Vigo, y ya estoy algo harto.
Tengo un trabajo que no me aporta ni dinero ni conocimientos, estoy por estar.
Me quiero ir lejos.
Echo de menos a Sofía. Mucho.
El Faísca va guay, pero parece que hay un complot para ir eliminando personas que colaboran con el local. Somos 4 gatos gestionandolo, y la gente se acaba quemando. Aunque podemos estar orgullosos de ser uno de los locales sociales que mejor funcionan.
La cadena para la que trabajo abre nuevos hoteles en breves, pero no me gusta como funcionan las cosas. No me gustan las empresas de estilo directivo paternalista, y no me gusta que despidan a gente por chorradas. Y mucho menos que usen la frase de "no me tiembla el pulso para echarles", pues a mi no me tiembla para largarme! haha.
Me apetecía tener mi propio local, con vajilla que me guste, una carta pequeña, una camarera que haga cafés muy ricos y que las sillas sean de listones de madera. Y cuando tenga un rato libre ir a fumar fuera con mi pipa - aunque no fumo en pipa- pero es la imagen que tengo.
Pero no tengo un chavo. Cuando me llega el extracto del banco en vez de papel vienen telarañas dentro.
Me han ofrecido echar una mano a llevar un traspaso de un restaurante, pero es algo tan tradicional, que se me escapa de las manos. He quedado esta semana para hablar con el dueño. Echaré un vistazo a las instalaciones y luego decidiré.
Me voy 15 días a Noruega con Tripi, bastante a la aventura. Saco, Tienda y Autostop. Objetivos del viaje, probar carne de ballena, de reno y de foca.
En Oslo tenemos piso franco, así que malo será.
Saudos. |
|
|
| 15 años. |
[Mar. 28th, 2011|03:08 pm] |
Vuelvo a tener 15 años.
Donde me vienen chicas a decir si me quiero liar con sus amigas, donde me siento mal como persona por hacer las perrerías que hago a las tias.
Creo que Sofía y yo tenemos una conexión interplanetaria, que la verdad, me deja flipado.
Iba a mandarle un mail diciendo que tenía razón, que sigo siendo el mismo cabrón de siempre con todas, y que lo único que hago es el mal absoluto a todas y cada una de las chicas que se acercan a mí, cuando de repente, de madrugada el otro día me manda un sms:
-Me parece increible existir sin un gramo de tu presencia.
A lo cual contesté: -Porqué fas isto?, é por facerme dano gratuito?
Sofía: No! eu fago as cousas xk as sinto! cest tout!
Eu: Superao, por favor, O pintismo e Sofía un pajote nunca máis estarán xuntos. Sintoo
( esto fue algo feo por mi parte, pero en el momento lo consideré justo, es horrible que alguien a quien quieres tanto te diga que puede vivir sin tu presencia)
Sofía: Xa vexo que ti o tes super super superado! moito mais lonxe do q tenho eu... pero bueno as cousas son como son.
Sofía: Eu vivo sen unha metade de min, pero como queres que viva con alguen que me minte continuamente? non é posible! e non o será nunca! porque ti seguro que sigues sendo como es e eu sigo sin creer en ti ainda que sexa o que máis desexe
12 horas después...
Sofía: Siento lo de ayer... estaba muy borracha... pero aparte de perder un novio siento que he perdido un amigo... y a veces me siento sola y me gustaria contarte un monton de cosas que me pasan y hablar...sin más...
Aqui se me cayeron un par de lágrimas interiores ( Pinto no llora ) , estaba trabajando en la reconquista y se me aguó un poco la tarde. Echo mucho de menos a Sofía, no como novia, que también, sino en mi vida diaria. Como compañeira, palabra que en galego significa tantas cosas, y es imposible traducirla. A miña compañeira era Sofía, y la cagué. Quien juega con fuego se acaba quemando y yo ando siempre rodeado de llamaradas. Soy imbécil.
Un rato después le contesté:
-Pois xa sabes como me sinto eu o 90% do tempo. Botote de menos e non teño con quen bailar na reconquista... Quero que voltes a vigo xa e tomar café xuntos.
Y parece que no aprendo a dar la cara. Ayer hice perrerías de las mias. Qué gano? nada. Hasta me da verguenza contar la noche de ayer. Me hace sentir tan vacio... como un embudo que ves que va perdiendo el líquido que echaste. Y lo peor es que no soy capaz de cambiar esa parte de mi. Lo intento, pero no soy capaz.
Como dije al principio, lo único que sé hacer bien es el mal absoluto. Lo siento por toda la gente que hice daño. |
|
|
| navigation |
| [ |
viewing |
| |
most recent entries |
] |
| [ |
go |
| |
earlier |
] |
| |
|
|
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif?v=91.6){kind=small}
emigrante's journal